De Veteraan van het Grafiet
Mijn littekens, mijn verhaal
Ik kwam laat bij de strijd. Het was de winter van 2013 toen ik voor het eerst de kracht van het grafiet in mijn vuist voelde. Ik was geen natuurtalent; ik was een zoeker.
In het begin hield ik me schuil in de veilige bossen. Ik tekende bomen, takken en vogels—dingen die niet terugkeken. Dingen die geen ziel eisten.
Maar het menselijk gezicht bleef me roepen als een verre trommel in de mist. Ik dacht jarenlang dat het onmogelijk was. Dat de schildmuur van het realisme te hoog voor me zou zijn.
De ontdekking in de modder
Wat ik ontdekte in die duizenden uren van ploeteren, was dit: een goed portret begint niet bij de behendigheid van je hand. Het begint bij de meedogenloze eerlijkheid van je blik.
Je leert niet tekenen; je leert zien wat anderen negeren. De rimpel die een verhaal vertelt, de schaduw waarin de waarheid schuilt, de vochtigheid in een ooghoek die verraadt dat de ziel nog leeft.
Geen genade voor leugens
Je zult mij niet horen roepen dat “iedereen kan leren tekenen” zoals een koopman op de markt zijn rotte waar aanprijst. Dat is marketing-gewauwel voor de zwakken van geest.
Portrettekenen is een eerlijk ambacht. Het vraagt om bloed, zweet en een bijna koppig geduld. Het is een spiegel voor je leven. Als je voor dat witte vel staat, sta je oog in oog met jezelf.
- Je leert je focus te scherpen in een wereld die je aandacht wil stelen.
- Je leert je trots in te slikken wanneer een lijn faalt.
- Je leert dat een fout geen schande is, maar een bouwsteen voor je karakter.
Waarom ik de marktplaats verliet
Er was een tijd dat ik op de markt was met mijn website. Maar het ws niet wat ik verwachtte. Men wilde snelle trucjes, gladgepolijste tekeningen en de illusie van perfectie.
Toen ik begon te praten over emotie, over de angst voor de schaduw en over de rauwe weg van het gevoel, keerden de verzamelaars van ’trucjes’ om.
Ik ben Paul Bakker. Ik teken omdat het moet. De website die je nu ziet, is mijn persoonlijke kampement. Ik deel mijn video’s en mijn inzichten op deze website omdat je met grafiet mooie verhalen kunt vertellen die anders niet naar boven komen.
Uit de begintijd 2013
Ergens tussen 1993 en 1995
Zomer 2015
Boeken over portettekenen
In de periode 1984 – 1988 deed ik de fotovakschool waar vooral compositie en belichting en communicatie mij aanspraken.
Mijn eerste boek is uit 2015, toen nog ‘De Portretmaniak. ‘ Mijn visie is sinds dat boek niet veranderd: ze vullen de online programma’s aan.
Ik ben de portrettekenaar. Niet omdat ik het grafiet beheers, maar omdat ik heb geleerd ernaar te luisteren.
Schuif aan. Het vuur brandt, de koffie is zwart en de potloden zijn geslepen. Laten we kijken wat er vandaag in de schaduw verborgen ligt.
"Door een medecursist van de teken/ schilderschool ben ik getipt om eens te kijken op de site van Paul Bakker “portret tekenen leren”. Nou dat heb ik gedaan en blij verrast
Margreet Wagemakers
“Paul schrijft altijd onderaan pagina’s dat je niet moet blijven zitten met vragen en/of opmerkingen, maar direct moet bellen of mailen. Dit maakt hij dan ook in de praktijk echt waar.
Stef Bos